Erstling Führerin,

 

Al 15 jaar gek met honden, het begon voor mij met Bo, Delf en Delfi V. ’T Patriez´n Laand. Mijn grootste vriendjes, ik gebruikte ze als kussen om op te slapen en bij een nestje stond ik zo vroeg mogelijk op om met de pups op de bank te kruipen. Naast het knuffelen vond ik het ook erg leuk om “het werk” te zien. Ik ging met veel plezier mee naar de trainingen en proeven, toen zei ik al dat ik later ook een Munsterlander wilde om mee te werken. 3 jaar geleden hebben wij onze eerste Grote Munsterlander (GM) mogen ophalen bij Piet Veldt, direct was Do onderdeel van ons.

 

Na al mooie resultaten met Do te hebben behaald toch besloten te gaan trainen voor de VGP, ik had me voorgenomen dat wanneer het er niet inzat we niet oneindig zouden trainen. Tijdens de trainingen al mooie stappen gemaakt en geweldige momenten mogen beleven. Begin oktober waren we erover uit, we gaan meedoen! Zaterdag 24 en zondag 25 oktober 2015 was het zover. De VGP stond voor de deur! Een droom waar ik eigenlijk nooit over had durven dromen.

 

Dag 1

Onderweg naar Potshausen, goed geslapen maar niet kunnen eten wat ervoor zorgde dat ik onderweg al misselijk werd. Ontvangst in Potshausen bij één van de keurmeesters in de jachthut, een warm welkom waar benadrukt werd dat de VGP niet niks is en zijn respect uitsprak, we hebben te maken met honden en geen machines. De VGP staat voor gehoorzaamheid, ein voll Gebrauchshund. Voor mij toch even een bevestiging dat we te maken hebben met gevorderde honden en de druk nam bij mij direct toe. Dag 1 stond in het teken van de onderdelen feldarbeit en wasserarbeit.

 

De honden even laten lopen, spanning uit de benen. Do liet direct zien hoe ruim ze jaagt waardoor ik er bovenop moest zitten, de keurmeester merkte op dat het een temperamentvolle dame is. We begonnen met het afjagen van een rietkraag aan rivier de Leda. We waren als laatste van de drie aan de beurt, Do haalde keurig zo’n 100 meter wind op en maakt een mooi punt. Steady bij het opgaan en schot van de fazanthaan, dit moet volle bak aan punten zijn! Heerlijk om zo te beginnen. Aansluitend de zoekwijze laten zien, mooie slagen en goed in de hand dus ik was dik tevreden.

 

Vervolgens verloren zoeken van een koude eend in een ruig stukje, KJV achtig dus dit moet goed te doen zijn. Do ging voorafgaand aan de proef al liggen slapen, niet echt haar ding waardoor ik besloot kort oefeningetjes te doen om even weer één te worden (een voorjager van een reu vroeg mij al of Do loops kon zijn, de reu reageerde sterk op haar en klappertandde). Al snel nadat ik haar inzette ging ze kort de maïs in. Fluiten, voor komen, een tweede keer inzetten en de eend is binnen.

 

Wasserarbeit een onderdeel waar ik absoluut niet tegenop zag. Do zwemt graag, gaat vaak te water met een sprong en toont veel passie. Stöbern ohne ente ging dan ook voorspoedig, zoals verwacht ging ze met een grote sprong te water, lekker vrij en mooi zoekwerk laten zien. Een koude eend uit het water apporteren, wederom met een sprong te water en ook deze eend was binnen. Als laatste nog verloren zoeken van een koude eend, waarschijnlijk heeft Do zich flink bezeerd met één van haar voorgaande sprongen. Ik zag haar twijfel en haar enorme passie was even ingekakt, ik wist haar te motiveren en daar ging ze om ook de laatste eend binnen te brengen. Terug bij de auto wou ze ook niet meer in de auto springen, we zijn er zeker van, ze heeft zich bezeerd. Even rust nemen om wederom afgezonderd van de anderen weer Do onder appel brengen en één te worden.

 

Nog twee proeven en de dag zit erop, een sleep van een eend en afliggen aan de bosrand met schot. Beide proeven keurig uitgevoerd. We zijn de eerste dag door, naar huis en op bed. Helemaal op!

 

Dag 2

Wederom vroeg opgestaan om richting Aurich te vertrekken. Zweetwerk, übernachtferte. Het ree was de dag ervoor om 17.41uur “geschoten”. Wat was ik gespannen, wederom geen hap door mijn keel kunnen krijgen. Rustig blijven en zo normaal mogelijk omgaan met Do vertelde ik mijzelf. Sonja!! Oeh ik ben aan de beurt, even twijfel ik of ik wel op mijn benen kon blijven staan maar de zweetlijn, halsband en beloning lagen al klaar dus met Do het bos in. Ik neem alle tijd om de zweetlijn nogmaals uit te leggen, ik ben de tijd gewoon nodig om goed te beginnen. We beginnen zoals ik van Do gewend ben, sterk en zelfverzekerd. Na de eerste haak leg ik haar opnieuw op het zweet en bouw rust in, ik bedenk me dat het niet om de tijd gaat dus we gaan erg rustig aan doen. Do komt zelf weer in de benen en pakt het zweet weer op totdat ik zie dat haar lichaamshouding veranderd. Haar kop gaat omhoog en blijft stil staan, staat ze nu voor? Ik loop naar haar toe en druk er een fazant uit. Ik baal en vraag me af hoe ik haar ooit weer op het zweet krijg. De keurmeesters hadden begrip voor de situatie maar goed ze moet weer op het zweet. Ik kijk om mij heen en zie een wondbed, daar moet een hoek zijn! Nog zo’n 75 meter en we zijn bij het ree, ik beloon Do en moet haar vervolgens afleggen naast het ree. Ik ga uit zicht, ze blijft keurig liggen waardoor ik al snel weer naar haar toe mocht. Ik zit gehurkt bij haar als de jachthoornblazers beginnen, pff even slikken en direct zijn mijn gedachten bij de volgende onderdelen: slepen vos en konijn, vos over de hindernis, stöbern in het bos, houden van de aangewezen plaats en jagen voor de voet onder het geweer op een ruige akker.

 

Sleep van de vos, Do vliegt over de sleep en is heel snel bij de vos. Dapper komt ze terug, een dominant plasje met de vos in de bek waarna ze hem keurig afgeeft. Zowel de keurmeester van de vossensleep en konijnensleep vertelden dat Do even is komen kijken wat de sleper aan het doen was.

 

Het stöbern, de vos over de hindernis en de sleepjes zijn ook achter de rug. Halten am stand waar een jacht werd nagebootst, het bos waar de honden voor lagen werd uitgejaagd, geschreeuw, klappen met takken op bomen en schoten van alle kanten, wat een gekte. Heel indrukwekkend voor de honden. Nog één onderdeel, jagen voor de voet onder het geweer in de ruigte. Moeilijk onderdeel voor ons want Do neemt veel ruimte, ik ga haar kort houden en wil geen risico’s meer nemen. Voor ik het wist ging de toeter! Zo blij als wat want dit betekend dat de VGP is binnen!

De VGP heb ik als geweldig ervaren, de dagen zelf waren vol spanning. Niet alleen voor mijzelf maar ook voor mijn man, vader, moeder en iedereen die ons gesteund heeft. De laatste twee maanden stonden volledig in het teken van Do en de VGP. De ruimte die ik heb gekregen om samen met mijn vader Do te trainen is geweldig. Ik ben de mensen om mij heen hier ontzettend dankbaar voor. Tevens ben ik mijn dank verschuldigd aan de familie Tjaden, wat deze mensen voor de GM´s doen is met geen pen te beschrijven. Altijd gastvrij, behulpzaam en het is nooit te veel!

 

Sonja en Do

 

Hits: 908